นี่อาจจะเป็นบล็อคหน้าสุดท้ายแล้วซินะ
ต่อไปนี้ไม่รู้จะทนเข้ามาอ่านอีกได้ยังไงกัน
หะๆ ไม่รู้จะเข้ามาในที่นี้ทำไมกัน
เพราะเรื่องของเราจบลงไปแล้ว
ถึงแม้ว่ามันจะเร็วเกินไปสำหรับผม
และผมก็ไม่เคยคิดว่ามันจะจบลงอย่างนี้
เจ็บปวด เสียใจ
แต่ยังไง ผมก็ยินดี ถ้าคุณมีความสุข
ผมต้องบอกมั้ยว่า ผมรักคุณมากแค่ไหน
มันจะมีประโยชน์อะไรกัน
ในเมื่อมันสายเกินไปแล้ว
เราไม่มีทางกลับมารักกันได้อีกแล้ว
ปีก่อน เมื่อผมมั่นใจ และพร้อมที่บอกคุณ
ครั้งนั้นก็มีเหตุทำให้เราเลิกลา
ปีนี้ ...... ก็ไม่ต่างกัน
ผมไม่เคยเสียใจที่ได้รักคุณ
แต่ผมเสียใจที่ไม่สามารถทำให้คุณ
มั้นใจในความรักของผมได้
เพราะผมรักคุณเหลือเกิน รักคุณมากกว่าใครๆ
แต่ความจริง ที่ผมเผชิญอยู่
ก็คือ .... ผมไม่อาจมีคุณอีกต่อไป
เรื่องของเราจบลงไปแล้ว
ไม่มีมาซากิของจุน
จะไม่มีจุนของมาซากิ
ไม่มีมาอิกับปาโก๋
ไม่มีพีเอ็ม
ไม่มี .... Promise,,Memory
คำสัญญา และ ความทรงจำ
ผมไม่เข้มแข็งพอที่จะใช้มันอีกแล้ว
สองปีก่อน ผมนั่งร้องไห้คร่ำครวญกับของสามสิ่ง
บีบมันไว้ในอุ้งมือ ร้องไห้ปานขาดใจ
ทั้งๆที่ครั้งนั้น ผมเป็นคนตัดสินใจเองแท้ๆ
พวงกุญแจโปริ่งที่ใช้คู่กัน มันหายไปจากเรานานแล้ว
สร้อยข้อมือ ที่คุณใส่ผม จะไม่มีวันอยู่บนข้อมือผมอีกแล้ว
พวงกุญแจตัวMสีฟ้า ผมจะไม่เอาออกมาใช้อีกแล้ว
ส่วนพวงกุญแจตัวPสีม่วงของคุณ
มันอาจถูกแทนที่ด้วยตัวพี จากชื่อของใครอีกคน
นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผม
ไม่สามารถนำของสำคัญออกมาใช้ได้อีกแล้ว
เพราะในขณะที่ผมมีตัวMเป็นสัญลักษณ์แทนตัวคุณ
ผมไม่เคยมั่นใจเลยว่าตัวPของคุณ เป็นสัญลักษณ์แทนตัวใคร
เค้าว่ากันว่า ........
"ถ้ารู้สึก คิดถึงทุกเวลา แสดงว่า รัก"
ผมก็รู้ตัวแล้วล่ะว่า หัวใจผมรักใคร
แต่ผมก็รู้ตัวดีว่า คุณต้องการใครเช่นกัน
ขอโทษ ที่ไม่สามารถทำให้คุณมีความสุขได้
อย่าโทษตัวเองที่ปล่อยมือออกจากผม
และขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างที่ผ่านมา
คุณรักผม แต่คงรักเค้ามากกว่า
ผมจะไม่เสียใจหรอกนะ
เพราะเค้าก็รักคุณไม่ต่างกัน
นั่นคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องของเรา
ขอเวลาให้ผมอีกซักนิด
ขอให้ผมเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้ก่อน
จะเก็บมันใส่กล่องล็อคกุญแจอย่างดี
แล้วผมจะกลับไปเป็น"เพื่อน"ที่ดีเหมือนเคย
เราไม่ได้เลิกรักกัน ......
...... แต่เรารักกันไม่ได้
รักคุณเหลือเกิน
